choco block

Milko+coco pops+ιον+παυλίδης+....+v σοκολατούχα= luv

πάντα θα παίρνω το μεγάλο κουβαδάκι merenda, θα τρέχω στο δωμάτιο μ'ένα κουτάλι για να τη φάω στα κρυφά, σαν γιαούρτι. (γιαούρτι, μπλιαξ)

Λαζόπουλε, είσαι πολύ βλάκας.

Εξαρχής δε μ'άρεσε που όλοι μαζεύονταν σπίτι κάθε Τρίτη για να σε δουν, με πίτσες και μπύρες. 'Μα πόσο γαμάτος είναι ο Λαζόπουλος...' Εγώ για κάποιο λόγο δε μπορούσα να σε δω.

Αυτό το ψευτορητορικό ύφος... που θαύμαζαν όλοι.... 'καλά τα λέει. ναι, καλά τα λέει...'

Και αυτή η καραμέλα σου πια με τη σάτιρα... Κάθε φορά που θα στην πει η Σαρρή και η κάθε Σαρρή 'σάτιρα κάνω, Κυρία μου'. @@ κάνεις. Μήπως το παραγάμησες?  Κανείς δεν είπε ότι δεν έχεις χουμορ. Αυτό το ύφος του σωτήρα που θ'αφυπνίσει τα πλήθη όμως, πάντα μου την έδινε. Καλύτερα ήσουν στους Μικρούς Μήτσους.... (όσο το θυμάμαι, βέβαια.)

Τη προτελευταία Τρίτη (νομίζω), για χάρη της πίτσας καθόμουν κ εγώ με τους άλλους κ έβλεπα. Δν είχα κ τίποτα καλύτερο να κάνω... Και τότε το είπες.... 

'Μου την είπαν από την ε σου ρου ότι δεν είμαι ποιοτικός. ΠΟΙΟΣ; Εγώ! Σας δίνω λοιπόν το τηλέφωνο και το e mail τους, πάρτε τους τηλέφωνο να τους πείτε μπράβο' -ναι, δε τα είπε όλα ακριβώς έτσι. Πιο κομψά τα είπε.-

Απήυδησα. 

'Εμπρος, καλοί μου λαζοπουλαίοι, πάρτε τους τηλέφωνο και ξεχεστε τους που τολμησαν να την πουνε στον Μεγα Λάκη!'

Για όνομα, που να πάρει! Κι αν κάποτε ήσουν καλός, η πολλή τηλεθέαση σε χάλασε. 

Αναρωτιέμαι, ποια θα είναι η φορά που θα πεις ότι θα αποχωρήσεις από την τηλεόραση κ πράγματι θα αποχωρήσεις....

τι γίνεται όταν παπαγαλίζεις για ώρες; (40 μον)

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΚΙΜΑΣ



'τους πρόσφυγες μάστιζαν ο τύφος, η γρίπη και ο πυρετός.
τους πρόσφυγες μάστιζαν ο τύφος, η γρίπη και ο πυρετός.
ο τύφος, η γρίπη και ο πυρετός
ο τύφος, η γρίπη και ο πυρετός
.
.
.
ο γρίπος, η τύφη και ο πυρετός
ο γρίπος, η τύφη και ο πυρετός'



'...ο μικροοργανισμός αυτός θα πρέπει να ανιχνεύεται στους ιστούς και στα υγρά του ασθενούς.
...ο μικροοργανισμός αυτός θα πρέπει να ανιχνεύεται στους ιστούς και στα υγρά του ασθενούς.
...ο μικροοργανισμός αυτός θα πρέπει να ανιχνεύεται στους ιστούς και στα υγρά του ασθενούς.
.
.
.
...ο μικροοργανισμός αυτός θα πρέπει να ανιχνεύεται στους υγρούς και στα υγρά του ασθενούς.
...ο μικροοργανισμός αυτός θα πρέπει να ανιχνεύεται στους υγρούς και στα υγρά του ασθενούς.'




'συνηρημένα σε -οω, -ω
(δουλόω) δουλώ, δουλοίς, δουλοί, δουλούμεν, δουλούτε, δουλούσι
δουλώ, δουλοίς, δουλοί, δουλούμεν, δουλούτε, δουλούσι
δουλώ, δουλοίς, δουλοί, δουλούμεν, δουλούτε, δουλούσι
.
.
.
λουδώ, λουδοίς, λουδοί, λουδούμεν, λουδούτε, λουδούσι
λουδώ, λουδοίς, λουδοί, λουδούμεν, λουδούτε, λουδούσι
λουδώ, λουδοίς, λουδοί, λουδούμεν, λουδούτε, λουδούσι'



ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΟΧΙ ΑΛΛΟ





ΒΒ, σε απεχθάνομαι που καρφώνεις τους καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα. Στη τελική, κι εσύ χημικός σπούδασες κ κάνεις όλα τα άλλα μαθήματα εκτός χημείας.
Και σε μισώ που κάρφωσες και τον αγαπημένο μου μαθηματικό. Να σου πέσουν τα δόντια κ να μη ξαναπατήσει παιδί στο φροντιστήριό σου.

Luthien..
υπάρχουν ειδών ειδών μπάτσοι.
το παιδί του αγρότη, που παλεύει με 1200 να ταϊσει οικογένεια, κ αυτός που το'χε ψώνιο να γίνει μπάτσος, όπως τ'αγόρια της σειράς μου στο δημοτικό. Που ήθελαν να γίνουν μπάτσοι γιατί νόμιζαν ότι θα κυνηγάνε κλέφτες και τον Ευλογητό από την Λάμψη. (στη Λάμψη ήταν ή στο Καλημέρα Ζωή? :/ νταμιτ. θα ρωτήσω τη γιαγιά.)
Όπως ένα άλλο παιδί αγρότη, που ξέρω πολύ καλά, που για να τα φέρει βόλτα κ να μεγαλώσει δυο παιδιά, πήγε κ έγινε μπάτσος. Παιδί αριστερού! Που δε γνώρισε πατέρα επι χούντας. Που δεν ήξεραν αν ζει ή αν πέθανε εκεί που τον είχαν στείλει εξορία.
Αλλά και όπως ένα άλλο παιδί, 18 χρονών που όταν το ρωτάς τι θέλει να γίνει, και λέει 'μπάτσος'. Για να πατάει, λέει, τους αλλοδαπούς στο κεφάλι.
Ο πρώτος κοπ, σε σχετική συζήτηση μαζί του, λέει ότι όντως τους κάνουν κάτι σαν μινι-πλύση εγκεφάλου στην εκπαίδευση. Χωρίς να θέλω να δώσω ελαφρυντικά... Αλλά και το σύστημα από πίσω είναι -ακόμα- φασιστικό κτλ.
Τα σκηνικά που ακούω, ιστορίες από τα τμήματα της περιοχής, είναι πολύ χειρότερα από βρισίδια κ σούρσιμο αλλοδαπών στα τμήματα. Πολύ χειρότερα....
Και στη σύντομη ζωή μου, ποτέ δεν ένιωσα χειρότερη κάψα, τέτοια θολούρα, όπως αυτή που με πιάνει κάθε φορά που βλέπω ή ακούω εθνικιστή, ρατσιστή, ακροδεξιό. +αυτούς που λένε ότι δεν είναι, που επιμένουν ότι δεν είναι, αλλά οι αντιλήψεις τους δεν απέχουν και πολύ.
Πιστεύω ότι ο κόσμος δε μπορεί να αλλάξει σε τίποτα. Ο άνθρωπος γεννήθηκε από μόνος του ένα λάθος, γεμάτο ελαττώματα. Σε καμία περίπτωση ούτε θα πίστευτα ότι μπορούσα, ούτε θα προσπαθούσα να τον αλλάξω. Όμως δε σκοπεύω να μείνω άπραγη σε αυτά. Δε μπορώ να τα ανεχτώ, δε μπορώ να κάνω αλλιώς.

Βαριέμαι;



Δεν έχω νέα. ΠΑΛΙ
Ούτε φέτος θα έχω νέα. Ας μη κλαιγόμαστε, δε μου φταίει κανένας.
Πήγαινε να διαβάσεις.

Δε περνάνε οι μέρες..

νόου μορ κόουλ

Τις μισώ τις συγγνώμες. Θα το πω και θα το ξαναπώ. Δε ζητάω ποτέ συγγνώμη. Όχι απο πείσμα! Αλλά επειδή δε βρίσκω κάποια ουσιαστική σημασία στη λέξη 'συγγνώμη'.
Αν είναι να κάνω κάτι και μετά να το μετανιώσω.... Καλύτερα να μη το κάνω καθόλου παρά να το κάνω και μετά να ζητάω και συγγνώμη!
Σύμφωνοι, κάποιες φορές όμως -θα πει κανένας εξυπνάκιας- τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.. Σύμφωνοι κι από μένα. Δεν ήταν όμως λίγες οι φορές που ΚΑΠΟΙΟΣ (εγώ, εσύ, αυτός κτλ) έκανε κάποιο λάθος και ζήτησε συγγνώμη, που δεν εννοούσε γιατί δεν είχε μετανοιώσει στην πραγματικότητα (και ζήτησε είτε για τους τύπους, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο) ή στο μέλλον δεν μπόρεσε να αποφύγει να κάνει το ίδιο λάθος, ή ήταν τόσο μαλάκας που το έκανε ξανά και ξανά και ξανά. Τι αξία είχε η συγγνώμη τότε?
Σε μένα τουλάχιστον έχει συμβεί πάρα πολλές φορές. Και λέω λοιπόν.. Τι είναι καλύτερο? Να σου πει κανείς συγγνώμη 100 φορές (κάτι που δεν δείχνει ούτε λίγο μετάνοια, ή ότι δε θα ξανακάνει το ίδιο!) ή αν έχει ή δεν έχει μετανιώσει, να το δείξει στην πορεία? Γιατί θα φανεί. Δε μπορεί να μη φανεί.
Και διαλέγω το δεύτερο. Δεν θέλω ν'ακούω ηλίθιες συγγνώμες. Εκνευρίζομαι όταν ακούω ηλίθιες συγγνώμες. Δε λέω ηλίθιες συγγνώμες! Γιατί ούτε διορθώνει αυτό που έκανα, ούτε το αλλάζει.
Και ας παρεξηγηθεί όποιος θέλει.. Στην τελική, αν εκτιμάει μια λέξη περισσότερο, τότε τι να πω.. Δε θα την έχει.
Ούτε τη συγχώρεση που περιμένει θα έχει λέγοντας μια συγγνώμη!

So Precious you are to me

(την ιδέα για το i-pod την πήρα από τον κ. Συλλέκτη Τρελλων Αναμνησεων :$)

Music Playlist at MixPod.com

Precious and fragile things
Need special handling
My God what have we done to you?

We always try to share
The tenderest of care
Now look what we have put you through

Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give

Angels with silver wings
Shouldn't know suffering
I wish I could take the pain for you

If God has a master plan
That only He understands
I hope it's your eyes He's seeing through

Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give

I pray you learn to trust
Have faith in both of us
And keep room in your hearts for two

Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
But words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give

ουστ

Δε μπορώ.
Φαίνεται ότι ο αριθμός των χρυσών αυγών μεγαλώνει στη περιοχή.
Όχι, δεν είναι ότι θα βγεις έξω και θα δεις σκόρπιους skinheads εδώ κι εκεί. Αν όντως κιόλας είναι όπως πιστεύω ότι είναι, ότι οι περισσότεροι δηλαδή απλά δηλώνουν αυγά. Ίσως επειδή τους άρεσε τ'όνομα, ίσως επειδή 'είναι ωραία ν'ανοίκεις κάπου', ίσως γιατί θα ήταν ένας τρόπος να ρίξουν τη γκόμενα, ίσως επειδή είναι απλά ηλίθιοι..
Είναι ότι ακούγεται όλο και περισσότερο. Ίσως δε θα'πρεπε να δίνω σημασία -για λόγους σαν τους παραπάνω- στα ρατσιστικά (και όχι μόνο τόσο άμεσα) συνθήματα που βλέπω σε όλο και περισσότερους τοίχους. Δε ξέρω.
Είναι αρρώστια. Αηδία. Μαλακία. Δε ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω :P
Είναι όμως και εκπληκτικό (δυσάρεστα) το γεγονός ότι αυτά τα άτομα μπορούν να κατασκευάσουν οτιδήποτε, να αρπαχτούν από οτιδήποτε (τις περισσότερες φορές άσχετο) και να το υποστηρίζουν με τόσο πάθος, προκείμενου να δικαιολογήσουν τη στάση τους. Όπως και κάθε κοπάδι προβάτων, άλλωστε. Σαν να λένε, ας πούμε, "είμαι μαλάκας με περικεφαλαία για τους εξής α' και β' λόγους ".

Προσπαθώ να μη μπω στο τρυπάκι να σκεφτώ σαν κι αυτούς (αν και η σκέψη προϋποθέτει και μυαλό για να 'συμβεί', κάτι που προφανώς δεν έχουν) ποιός θα ήταν ο ακριβής αριθμός συγκρούσεων του κεφαλιού τους με το τοίχο, ή ποια θα ήταν τέλος πάντων η κατάλληλη τιμωρία για τον τρόπο που σκέφτονται, ή το κατάλληλο βασανιστήριο αν έχουν κάνει και πράξεις μερικές από τις σκέψεις τους. Μερικές φορές μάλιστα, τα καταφέρνω.

Τελικά, οι άνθρωποι, στο σύνολό τους, από τότε που ξεχώρισαν τον εαυτό τους από τα ζώα, έχουν κάνει τίποτα πραγματικά αξιέπαινο??

χμμ? καταραμένοι συγγενείς!

μα είχε περάσει η ώρα! μόλις είχα αρχίσει να χωνεύω τη γλυκιά μπουγάτσα μου και καθόμουν όσο ήρεμη μπορούσα να είμαι στο (τρίτο, για το ξημέρωμα που μας πέρασε) κλουμπ.
Κι εκεί που καθόμουν ήρεμη, με το μπυρόνι μου στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο (μα τι χαμάλης.... τς τςς.....) και χάζευα από την ανοιχτή οροφή τον ουρανό να παίρνει σιγά σιγά αυτό το ξεθωριασμένο γαλάζιο χρώμα, η διαπεραστική τσιρίδα σου, αγαπητή εξαδέρφη, θα είχε χαλάσει την όμορφη στιγμή μου. ΘΑ την είχε χαλάσει, αν προλάβαινα να νιώσω. Γιατί αμέσως μετά έπεσες πάνω μου και άρπαξες τα μάγουλά μου όπως κάνουν οι τσιμπομαγουλούδες γιαγιάδες στα παιδάκια, και άρχισες να με φιλάς ΟΠΟΥ (για όνομα) έβρισκες. ΤΟΤΕ άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι συνέβαινε και από το αρχικό σοκ της έκπληξης πέρασα στο στάδιο της στοϊκής καρτερικότητας... Πού χάθηκα, τι κάνω, γιατί δε με γνώρισες ρε μωρό σου (μα συγνώμη καλή μου, λάθος μου.. μα να μη με γνωρίσεις;! σα δε ντρέπομαι!) και ματς μουτς.
Όχι, τη κοπελιά αυτή (μακρίνη ξαδέρφη... ωστόσο δε ξεχνάμε τη συγγένεια) δεν έχω να τη δω χρόνια. Ούτε αυτή εμένα, ασχέτως της τρελιάρικης αντίδρασης της. Κάθε μέρα έξω από το σπίτι μου περνάει. Απλά, από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δε μ'αρέσουν οι παρέες της, δε πρόκειται να ασπαστώ τον τρόπο ζωής της για να μπορώ να την ακολουθώ όπου πάει, και εφόσον δε φοράμε ούτε ίδιο νούμερο παπούτσι, ούτε ίδιο νούμερο ρούχα για να ανταλάξουμε, αρχίσαμε σιγά σιγά να κόβουμε. Χωρίς πολλά πολλά. Και από εκεί που ήμασταν κάθε μέρα μαζί, όλη μέρα, και καθόμουν για ώρες να την ακούω να μου μιλάει για τον τάδε γκόμενο, ξαφνικά, χθες συνειδητοποίησα ότι έχουμε κοντά δυο χρόνια να μιλήσουμε. Και όμως, προσπερνάμε η μια την άλλη αρκετές φορές τη βδομάδα! Δε μπορώ να πω ότι με πείραξε. Ούτε καν το πρόσεξα. Γιατί η σχέση μας -από μέρους μου τουλάχιστον- δε βασιζόταν σε κάποια φιλία.. Περισσότερο, θα έλεγα, ήταν το 'καθήκον' της συγγένειας (αυτής της μακρινής).
Και ναα... που δυο χρόνια μετά από τη τελευταία φορά που μιλήσαμε, παίρνεις τον αριθμό μου, απαιτείς μια έξοδο για καφέ και δε θυμάμαι τι άλλο μου ούρλιαζες στο αυτί, μας κέρασες ένα smirnoff για να γιορτάσουμε την επανένωση και μετά πήγες παραπέρα να βγάζεις φωτογραφίες για το facebook. Χαχα; Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό.