νόου μορ κόουλ

Τις μισώ τις συγγνώμες. Θα το πω και θα το ξαναπώ. Δε ζητάω ποτέ συγγνώμη. Όχι απο πείσμα! Αλλά επειδή δε βρίσκω κάποια ουσιαστική σημασία στη λέξη 'συγγνώμη'.
Αν είναι να κάνω κάτι και μετά να το μετανιώσω.... Καλύτερα να μη το κάνω καθόλου παρά να το κάνω και μετά να ζητάω και συγγνώμη!
Σύμφωνοι, κάποιες φορές όμως -θα πει κανένας εξυπνάκιας- τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.. Σύμφωνοι κι από μένα. Δεν ήταν όμως λίγες οι φορές που ΚΑΠΟΙΟΣ (εγώ, εσύ, αυτός κτλ) έκανε κάποιο λάθος και ζήτησε συγγνώμη, που δεν εννοούσε γιατί δεν είχε μετανοιώσει στην πραγματικότητα (και ζήτησε είτε για τους τύπους, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο) ή στο μέλλον δεν μπόρεσε να αποφύγει να κάνει το ίδιο λάθος, ή ήταν τόσο μαλάκας που το έκανε ξανά και ξανά και ξανά. Τι αξία είχε η συγγνώμη τότε?
Σε μένα τουλάχιστον έχει συμβεί πάρα πολλές φορές. Και λέω λοιπόν.. Τι είναι καλύτερο? Να σου πει κανείς συγγνώμη 100 φορές (κάτι που δεν δείχνει ούτε λίγο μετάνοια, ή ότι δε θα ξανακάνει το ίδιο!) ή αν έχει ή δεν έχει μετανιώσει, να το δείξει στην πορεία? Γιατί θα φανεί. Δε μπορεί να μη φανεί.
Και διαλέγω το δεύτερο. Δεν θέλω ν'ακούω ηλίθιες συγγνώμες. Εκνευρίζομαι όταν ακούω ηλίθιες συγγνώμες. Δε λέω ηλίθιες συγγνώμες! Γιατί ούτε διορθώνει αυτό που έκανα, ούτε το αλλάζει.
Και ας παρεξηγηθεί όποιος θέλει.. Στην τελική, αν εκτιμάει μια λέξη περισσότερο, τότε τι να πω.. Δε θα την έχει.
Ούτε τη συγχώρεση που περιμένει θα έχει λέγοντας μια συγγνώμη!

χμμ? καταραμένοι συγγενείς!

μα είχε περάσει η ώρα! μόλις είχα αρχίσει να χωνεύω τη γλυκιά μπουγάτσα μου και καθόμουν όσο ήρεμη μπορούσα να είμαι στο (τρίτο, για το ξημέρωμα που μας πέρασε) κλουμπ.
Κι εκεί που καθόμουν ήρεμη, με το μπυρόνι μου στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο (μα τι χαμάλης.... τς τςς.....) και χάζευα από την ανοιχτή οροφή τον ουρανό να παίρνει σιγά σιγά αυτό το ξεθωριασμένο γαλάζιο χρώμα, η διαπεραστική τσιρίδα σου, αγαπητή εξαδέρφη, θα είχε χαλάσει την όμορφη στιγμή μου. ΘΑ την είχε χαλάσει, αν προλάβαινα να νιώσω. Γιατί αμέσως μετά έπεσες πάνω μου και άρπαξες τα μάγουλά μου όπως κάνουν οι τσιμπομαγουλούδες γιαγιάδες στα παιδάκια, και άρχισες να με φιλάς ΟΠΟΥ (για όνομα) έβρισκες. ΤΟΤΕ άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι συνέβαινε και από το αρχικό σοκ της έκπληξης πέρασα στο στάδιο της στοϊκής καρτερικότητας... Πού χάθηκα, τι κάνω, γιατί δε με γνώρισες ρε μωρό σου (μα συγνώμη καλή μου, λάθος μου.. μα να μη με γνωρίσεις;! σα δε ντρέπομαι!) και ματς μουτς.
Όχι, τη κοπελιά αυτή (μακρίνη ξαδέρφη... ωστόσο δε ξεχνάμε τη συγγένεια) δεν έχω να τη δω χρόνια. Ούτε αυτή εμένα, ασχέτως της τρελιάρικης αντίδρασης της. Κάθε μέρα έξω από το σπίτι μου περνάει. Απλά, από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δε μ'αρέσουν οι παρέες της, δε πρόκειται να ασπαστώ τον τρόπο ζωής της για να μπορώ να την ακολουθώ όπου πάει, και εφόσον δε φοράμε ούτε ίδιο νούμερο παπούτσι, ούτε ίδιο νούμερο ρούχα για να ανταλάξουμε, αρχίσαμε σιγά σιγά να κόβουμε. Χωρίς πολλά πολλά. Και από εκεί που ήμασταν κάθε μέρα μαζί, όλη μέρα, και καθόμουν για ώρες να την ακούω να μου μιλάει για τον τάδε γκόμενο, ξαφνικά, χθες συνειδητοποίησα ότι έχουμε κοντά δυο χρόνια να μιλήσουμε. Και όμως, προσπερνάμε η μια την άλλη αρκετές φορές τη βδομάδα! Δε μπορώ να πω ότι με πείραξε. Ούτε καν το πρόσεξα. Γιατί η σχέση μας -από μέρους μου τουλάχιστον- δε βασιζόταν σε κάποια φιλία.. Περισσότερο, θα έλεγα, ήταν το 'καθήκον' της συγγένειας (αυτής της μακρινής).
Και ναα... που δυο χρόνια μετά από τη τελευταία φορά που μιλήσαμε, παίρνεις τον αριθμό μου, απαιτείς μια έξοδο για καφέ και δε θυμάμαι τι άλλο μου ούρλιαζες στο αυτί, μας κέρασες ένα smirnoff για να γιορτάσουμε την επανένωση και μετά πήγες παραπέρα να βγάζεις φωτογραφίες για το facebook. Χαχα; Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό.

Γιατί; (-έτσι. 1-0)

Γιατί Γιαγιά το STAR έκοψε πάλι τον House?
Και γιατί εγώ, Γιαγιά, ό,τι ώρα κι αν κοιμηθώ το βράδυ, το πρωί θα ξυπνήσω στις 10;
Και γιατί, Γιαγιά, ο Ήρωας της Επαναστάσεως (=Μαλάκας με περικεφαλαία) αφού 'έχει τόοοοσα κορίτσια για προσωπικό' και 'άααανετα βρίσκει κι άλλες' συνεχίζει να σπάει αφρίδια για να πάμε για δουλειά;
Και γιατί, Γιαγιά, τίποτα απ'όσα κανονίζαμε για το καλοκαίρι δε θα γίνει όπως το κανονίζαμε; Άλλη φορά, Γιαγιά, δε ξανακανονίζουμε.... Και ναι, αυτό, Γιαγιά είναι απειλή. (:/)
Γιατί, Γιαγιά μου, παρ'όλο που dotάρω ένα χρόνο (ολόκληρο!) παίζω ακόμα σαν noobας? Πότε θα μάθω DotA εγώ, Γιαγιά;;;
Και πες μου, γιατί τώρα που έφτιαξα τα τορτελίνια μου, δε πεινάω πια Γιαγιά;
Και γιατί Γιαγιά, για να ανοίξω τη βρύση στο μπάνιο πρέπει να πεταχτούν οι μυες στα πόδια, στα χέρια, καθώς και στα φρύδια μου;
Και εξήγησέ μου, σε παρακαλώ Γιαγιά μου, ΓΙΑΤΙ πήρα στ'αρχαία φούτσους μπλε; Αφού την εισαγωγή την ήξερα καλά! Μπορεί στη τελική, ο Εύδοξος και ο Κνίδιος να ήταν ο ίδιος άνθρωπος που καταγόταν απ'τη Κνίδο, αλλά σαν παιδί κι εγώ μπερδεύτηκα..... είχε και ζέστη εκείνη τη μέρα...... Και.... ξέρεις.... γίνονταν διάφορα που απέσπασαν τη προσοχή μου! Ο Γιώργος έφταιγε, που τον άκουγα να προσεύχεται στις εικονίτσες που του είχε δώσει η μαμά του και τις είχε μαζί του καθ'όλη τη διάρκεια των πανελλαδικών! Δεν ήταν αδικία αυτό, Γιαγιά;;; Το Γιώργο τον βοηθούσαν (και ο άγιος Τρύφων και η αγία Παρασκευή!) ενώ εγώ όλα μόνη μου τα έγραφα!
Και... Γιαγιά.... ποιος παίζει με το ρεύμα και το pc ψοφάει τις πιο ακατάλληλες στιγμές; (μόλις τελειώσω κάτι στους sims και πάω να το αποθηκεύσω, ας πούμε........);
Και Γιαγιά μου... εσύ που έχεις άσπρα μαλλιά και πας στην Άννα κάθε τόσο και σου τα φτιάχνει και έχεις και μπαστούνι και άρα είσαι σοφή.... πες μου....... γιατί όποτε με ρωτάς αν θέλω καλαμάκια και σου λέω όχι.... εμφανίζεσαι στη πόρτα μετά από 2 ώρες με μια αγκαλιά καλαμάκια;;;;; Γιατί γιατί γιατί Γιαγιά;;;;;;

Θυμήθηκα και χάρηκα

-σιγά μη χάρηκα-


ότι μου τη δίνει (από τότε που γεννήθηκα, σύμφωνα με μαρτυρίες) να βρέχομαι.

σήμερα, Δευτέρα

Μισώ τις Δευτέρες. Όχι, όχι, και τις Κυριακές μισώ. Και τις Τρίτες, τις Τετάρτες και τις Πέμπτες. Αλλά τις Κυριακές και τις Δευτέρες περισσότερο... Ένιγουέι.

Και πάνω που ξεκίνησε καλά η μέρα...
Χθες χιόνιζε (ΓΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΕΙ!!!!!!!!!) και σήμερα όταν ξύπνησα το είχε στρώσει. Βρήκα τις κοπέλες στο δρόμο για το σχολείο, πήρα κουλουράκια.. στη τάξη χάζευα τις μεγάλες, σαν ποπ κορν νιφάδες -ώσπου σηκώθηκα για μετάφραση <(-_-' )> - και ένιωθα απλά όμορφα. Μετά...
Το χιόνι όχι μόνο σταμάτησε, αλλά άρχισε και να λιώνει.. Η 2Κ αρνείται πεισματικά να βάλει απωσμητικό (καταλαβαίνεις τι πάει να πει αυτό...) ... Μετά από ώρες κοπιαστικής δουλειάς στο θρανίο, ο μαθηματικός έχει τώρα την απαίτηση να τα σβήσω όλα. Όλα!
Γύρισα σπίτι.
Το sims2 complete collection τελείωσε μέτα από μερικές βδομάδες downloading (ε δε πετάει κιόλας το pc...) και τελικά... ήταν φθαρμένο το αρχείο. Οπότε... από εκεί που κατέβαζα ενα torrent 8g και είχα ξεχάσει ότι υπάρχει λόγω του ότι απλά δεν έλεγε να κατέβει, τώρα πρέπει να κατεβάσω ένα άλλο 9g γιατί έχει πιο πολλούς seeds... γκοντ νταμ ιτ!
Απίστευτη ξενέρα.
Κάνει και κρύο...
όχι, δε κάνει κρύο. Είμαι μέσα στο σπίτι, ντυμένη ζεστά, με αναμμένα καλοριφερ. Εγώ για κάποιο λόγο δε λέω να ζεσταθώ και τον έχω δαγκώσει άσχημα... :\
Πφφ. Η διάθεσή μου atm απέχει πολύ απ'αυτήν που είχα όταν ξύπνησα. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι ακούω μαλακίες. Και ότι η τηλεόραση παίζει επίσης μαλακίες. Ε οχου....

κοινοτυπίες #2 (εκπαιδευτικό σύστημα και τα συναφή)

Προχθές ο θείος απ'το Καναδά μας έβγαλε για φαγητό. Είχε χρόνια να μας δει, θα κάνει χρόνια να μας δει, ας το γιορτάσουμε...
Καθ'όλη τη διάρκεια της εξόδου είπε αρκετές ανοησίες, δεν έκανα το κόπο να προσποιηθώ ότι πρόσεχα- δεν έκανε το κόπο να προσποιηθεί ότι τον νοιάζει. Όταν όμως άρχισε να λέει για το πόσο απαυδισμένος ήταν με αυτό που παθιασμένα αποκαλούμε "εκπαιδευτικό σύστημα" στο Γκρις, σταμάτησα να παίζω με τα μαρούλια μου, και σοβάρεψα ξαφνικά.
Πουθενά στο κόσμο, λέει, δεν υπάρχουν... φροντιστήρια. Ό,τι μαθαίνεις, το μαθαίνεις στο σχολείο. Για να κάνεις μαθήματα εκτός σχολείου, πάει να πει ότι οι βαθμοί σου παραείναι σκατά, και ότι εσύ θες να πάψουν να είναι σκατά, και ο μόνος τρόπος είναι αυτός. Αλλιώς γιατί να μπαίνεις στο κόπο? (φυσικά, στις περισσότερες απ'αυτές τις χώρες είναι επικρατέστερος ο θεσμός του κολλεγίου, που είναι άλλο αγγούρι, αλλά τελοσπάντων...) Και για να το λέει ο Κρις, που ακόμα και αν είναι Κρις, είναι γενικός διευθυντής της εθνικής τράπεζας του Καναδά και έχει γυρίσει και γυρίζει τον κόσμο. Κάτι θα ξέρει.
Όχι ότι δεν ήξερα ότι το εκπαιδευτικό μας είναι για το φούτσο. Όχι ότι δεν ήξερα ότι σε άλλες χώρες δεν ήταν καλύτερα (ας μην εξιδανικεύουμε τα πράγματα) αλλά τουλάχιστον, ήταν λίγο καλύτερα.. Απλά, σκέψου ότι είναι σκατά για μας, για τα δικά μας κριτήρια, που έχουμε να δούμε καλό από την εποχή του Πλάτωνα, χωρίς καν να λάβουμε υπ'όψην τι γίνεται παραέξω! Αυτό ήταν που με προβλημάτισε και με ενόχλησε.
Όπως επίσης... Εσύ που δεν έκανες το κόπο ν'ανοίξεις τα βιβλία όταν έπρεπε.. ή τα άνοιξες αλλά δεν έκανες το κόπο να δεις τι γράφουν εκεί μέσα.. με αποτέλεσμα, μετά το μαρτύριο των πανελληνίων η μόνη σχολή που έπιασες ήταν αισίως η Λεμονοκοπτική Κωλοπετινίτσας, δε νομίζω ότι θα'πρεπε να επιμένεις ότι σου φταίει το σύστημα.. Κατ'αρχάς, είναι γελοίο. Δε λέω, καλή η καραμέλα, ωραίο συναίσθημα το να ξεγλιστράς μια ζωή σαν ένας άλλος Μαγκάιβερ και να μην αντιμετωπίζεις τα λάθη σου, αλλά μέχρι πότενες?
Όπως επίσης... Κι εσύ που αφού μεν έκανες ό,τι έκανες, κάνεις ολόκληρη διάλεξη όταν πάει εκεί η συζήτηση (με απίστευτη ευχέρεια λόγου, εκθέτοντας ένα σωρό επιχειρήματα και αφήνοντάς τους όλους άφωνους με τους απίστευτους ορίζοντες του μυαλού σου και την εκθαμβωτική ομορφιά του λόγου σου) καλύτερα να σκάσεις.. Μη ξοδεύεις τζάμπα φαιά ουσία, αν δε σκοπεύεις να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις. Νομίζω ότι όλοι έχουμε κουραστεί να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, να λέμε τα ίδια και τα ίδια, και το μόνο που κάνουμε συνοψίζοντας είναι να ρίχνουμε κατάρες. Η τύχη μας θα συνεχίζει να είναι στα χέρια του τρελιάρη που του καύλωσε να γίνει Υπουργός Παιδείας -καλά κάνει και τρέμει το φυλλοκάρδι σου- εκτός κι αν αναλάβει κανένας σωστός άνθρωπος..
.
.
.


ΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑ! μόνο μια φορά κάθε δυο χρόνια μου έρχονται κάτι τέτοια ωραία! καταγράφτηκε αυτό... ροφλ...

-συνεχίζω- ναι, καλώς ή κακώς, ή λαμβάνουμε δραστικά μέτρα και παίρνουμε τη δύναμη που έχουμε σαν λαός στα χέρια μας, ως χώρα με μια φρικιαστική καρικατούρα δημοκρατίας, για ν'αλλάξουμε τα πράγματα, ή περιμένουμε αυτόν τον σωστό, τον καλό άνθρωπο... που ακόμα και ο Βέγγος ομολόγησε ότι τελικά δεν υπάρχει