αυτό δεν είχε ημερομηνία

Έγραψε:

"...Έχω πλήρη συνείδηση των πράξεών μου, ήμουν νηφάλια και τα σχετικά. Απλά, είχα να κάνω με μια κατάσταση μόνιμη, μια κατάσταση χρόνων, και πρέπει να το καταλάβετε. Δε θα πω ότι δε πήγαινε άλλο, ίσα ίσα, πήγαινε. Εγώ δεν ήθελα να πάει. Είμαι στην ηλικία όπου θα έπρεπε να ξέρω από πρώτο χέρι τι θα πει οικογένεια, σύζυγος, παιδιά.. Μπορεί και να την πέρασα. Και -εδώ και πολλά χρόνια- είμαι μόνη. Και περιμένω. Και φοβόμουν να κουραστώ να περιμένω. Ένιωθα την ανάγκη του να αισθάνομαι έναν άνθρωπο δικό μου από τα 16 μου. Και τότε -και ποτέ εκτός από τώρα- δε το έλεγα γιατί θα ακουγόταν κοινό. Ηλίθιο. "Παιδικό". Να όμως που δεν ήταν. Τότε κοιτούσα να με απασχολεί ελάχιστα το θέμα -κατέβαλα προσπάθειες χωρίς να σημειώνω μεγάλη επιτυχία- και όταν με απασχολούσε προσπαθούσα απλά να σκέφτομαι αν θ'αργήσει να συμβεί αυτό. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι μόνο αυτό με φόβιζε. Να αγνοήσω όλα τ'άλλα.. "κι αν ήρθε κι έφυγε;", "Αν τον έδιωξα;", "αν δεν έρθει ποτέ..;" Ναι, μπορεί το άτομο που 'ήταν για μένα' ακόμα εκεί έξω να είναι και να με περιμένει. Εγώ όμως.. ίσως σταμάτησα να περιμένω. Πάντα πίστευα ότι -για μένα τουλάχιστον- το τέλος είναι πολύ καλύτερο από τη συνεχή επιδείωξη της επίτευξης των στόχων σου και από όλο αυτό το χαμένο χρόνο. Και ακόμα και αν η 'μεγάλη στιγμή' ερχόταν και αυτό που περίμενα υπομονετικά ανυπόμονα τόσο καιρό συνέβαινε, ποιος μου λέει ότι θα καλυφτεί άρτια το τεράστιο κενό; Ποιος μου λέει ότι θα ξεχάσω όλα αυτά τα χρόνια της καθημερινά δολοφονούμενης ψυχολογίας; Κανείς. Οπότε, μάλλον δεν αξίζει. Και να αξίζει όμως, ποτέ δεν είχα το κουράγιο να παίζω με τις πιθανότητες. Θα σταματήσω εδώ λοιπόν. Δε περιμένω να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Αν δε το ζήσεις, όσο και αν προσπαθείς, ένα μεγάλο κομμάτι σού διαφεύγει. Δε μπορείς να με κατηγορήσεις για τίποτα, γιατί απλά δε ξέρεις. Έτυχες τυχερός. Έτυχα άτυχη. Το δέχτηκα. Και τις συνέπειες μπορείς να πεις ότι τις όρισα μόνη μου. Ό,τι θεωρούσα εγώ καλύτερο για μένα. Να'σαι καλά λοιπόν και μη ξεχνάς ποτέ να κοιτάς τη γυναίκα σου κάθε πρωί όταν ξυπνάς και να την ευχαριστείς που υπάρχει. Να φέρεσαι στα παιδιά σου όπως τους αξίζει γιατί σε γλίτωσαν από κάτι ανυπόφορο. Δεν λυπάμαι τον εαυτό μου. Ούτε στιγμή δε τόλμησα. Από αυτό τίποτα δε θα μπορούσε να με γλιτώσει.Αλλά έκλαψα, ναι. Έχω κλάψει γι'αυτό που τόσο ήθελα και δεν είχα. Ξέρεις κάτι όμως; Μην αποκλείεις την πιθανότητα να μου άξιζε- να ήταν γραφτό να γίνει έτσι. Όπως και να'χει, καλύτερα νεκρή, παρά κενή."

σήμερα, γαμωΚυριακή- η επιστροφή της άσωτης γκομενιάρας & αναδρομές

Επέστρεψε η ανόητη. Είχε μέρες να φανεί, είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε.. Η μητέρα είχε αρχίσει να δέχεται το γεγονός ότι την 'έφαγαν'. Και σήμερα, επιτέλους, ακούσαμε το γνωστό, μακρόσυρτο 'νιαουυαααουυυ' έξω από τη πόρτα της κουζίνας, και όταν ανοίξαμε όρμησε μέσα νιαουρίζοντας ναζιάρικα. ^^ Πολύ μου χάρηκε. :Ρ Αγαλίαση και πληρώτητα, τώρα που είναι και το πέμπτο μέλους του σπιτιού εδώ. Και βλέπει με προσήλωση τον Ηλία στη τηλεόραση να τηγανίζει κάτι περίεργα πράσινα μπαλάκια :/


-τα ονόματα που θα ακολουθήσουν έχουν επιλεγεί σχεδόν τυχαία και δεν ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα-

Δε θυμάμαι πώς ακριβώς μου ήρθε, αλλά θυμήθηκα ένα όνειρο που είχα δει πέρσι, ότι ο καλός μου φίλος Μελέτης (είπαμε, δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα) είχε βρει φριχτό θάνατο, όταν έπεσε πάνω του από μεγάλο ύψος μεγάλη ποσότητα καυτού καφέ (!). Δε θα σχολιάσω τη γελοιότητα του ονείρου, έχουν μάλιστα σταματήσει να με εκπλήσουν οι χωρίς καμία απολύτως συνοχή μαλακίες που βλέπω όταν κοιμάμαι. Αυτό που μου έμεινε από εκείνο το σκηνικό είναι η ταραχή που είχα μόλις ξύπνησα. Είχα δακρύσει κιόλας... Και παρα το ακατάλληλο της ώρας (νομίζω 5 το πρωί ήταν) του έστειλα κατευθείαν μήνυμα, θέλοντας να βεβαιωθώ ότι ήταν καλά.
Από τότε πρέπει να έχει περάσει ένας χρόνος, ίσως και παραπάνω. Ο Μελέτης κι εγώ δε μιλάμε πια. Πέρασα μέρες προσπαθώντας να καταλάβω τι μπορεί να είχα κάνει και να είχα χάσει τη φιλία του. Ίσως να είναι λάθος, αλλά πάντα, ασυναίσθητα, κατηγορώ τον εαυτό μου. Γιατί δε θέλω να πέσω στο τρυπάκι του 'όλοι έχουν άδικο, μόνο εγώ δίκιο και κανείς δε καταλαβαίνει γιατί είναι όλοι ηλίθιοι'. Αλλά ομολογώ ότι στη περίπτωση σου, με όση ειλικρίνια με διακρίνει κατέληξα στο ότι τίποτα δεν είχα κάνει. Και δικαιώθηκα όταν και εσύ -omg- παραδέχτηκες μέσες άκρες το ότι είσαι μουνόδουλος (ε δεν το είπες και έτσι ακριβώς, τα γεγονότα μιλούσαν από μόνα τους) και όταν το διαπίστωσα και αργότερα.
Απήυδησα για άλλη μια φορά με το πόσο μαλάκες μπορούν να γίνουν τα αρσενικά όταν πρόκειται για γκόμενα, αλλά το κατάπια κι αυτό. Και δεν έκατσα να στεναχωρηθώ περισσότερο από 5 λεπτά όταν κατάλαβα εντελώς τι είχε παιχτεί και χάλασε η 'φιλία' μας, γιατί πολύ απλά είσαι ανάξιος ακόμα και αυτών των 5 λεπτών.

Το χειρότερο είναι ότι ξέρω ότι υπάρχουν άλλοι τόσοι και χειρότεροι μαλάκες σαν κι εσένα!

σήμερα, Δευτέρα

Μισώ τις Δευτέρες. Όχι, όχι, και τις Κυριακές μισώ. Και τις Τρίτες, τις Τετάρτες και τις Πέμπτες. Αλλά τις Κυριακές και τις Δευτέρες περισσότερο... Ένιγουέι.

Και πάνω που ξεκίνησε καλά η μέρα...
Χθες χιόνιζε (ΓΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΕΙ!!!!!!!!!) και σήμερα όταν ξύπνησα το είχε στρώσει. Βρήκα τις κοπέλες στο δρόμο για το σχολείο, πήρα κουλουράκια.. στη τάξη χάζευα τις μεγάλες, σαν ποπ κορν νιφάδες -ώσπου σηκώθηκα για μετάφραση <(-_-' )> - και ένιωθα απλά όμορφα. Μετά...
Το χιόνι όχι μόνο σταμάτησε, αλλά άρχισε και να λιώνει.. Η 2Κ αρνείται πεισματικά να βάλει απωσμητικό (καταλαβαίνεις τι πάει να πει αυτό...) ... Μετά από ώρες κοπιαστικής δουλειάς στο θρανίο, ο μαθηματικός έχει τώρα την απαίτηση να τα σβήσω όλα. Όλα!
Γύρισα σπίτι.
Το sims2 complete collection τελείωσε μέτα από μερικές βδομάδες downloading (ε δε πετάει κιόλας το pc...) και τελικά... ήταν φθαρμένο το αρχείο. Οπότε... από εκεί που κατέβαζα ενα torrent 8g και είχα ξεχάσει ότι υπάρχει λόγω του ότι απλά δεν έλεγε να κατέβει, τώρα πρέπει να κατεβάσω ένα άλλο 9g γιατί έχει πιο πολλούς seeds... γκοντ νταμ ιτ!
Απίστευτη ξενέρα.
Κάνει και κρύο...
όχι, δε κάνει κρύο. Είμαι μέσα στο σπίτι, ντυμένη ζεστά, με αναμμένα καλοριφερ. Εγώ για κάποιο λόγο δε λέω να ζεσταθώ και τον έχω δαγκώσει άσχημα... :\
Πφφ. Η διάθεσή μου atm απέχει πολύ απ'αυτήν που είχα όταν ξύπνησα. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι ακούω μαλακίες. Και ότι η τηλεόραση παίζει επίσης μαλακίες. Ε οχου....

blie blie

Με αφορμή μια συζήτηση που είχα μ'έναν φίλο μου στο msn για την κλασική μελαγχολία που μας πιάνει πού και πού.. (όχι όλους >.>) για το 'νόημα στη ζωή μας'. Ναι, τι πιο κλασικό...
Ο φίλος μου κατέληξε στο ότι τελικά, δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένος γιατί με τίποτα δεν θα είναι ευχαριστημένος.
Και δε θα μπορούσε να έχει περισσότερο δίκιο.
Ό,τι κι αν έχουμε, πάντα θα υπάρχει το αίσθημα της έλλειψης. Ακόμα και αν φτάσεις στην ηλικία όπου ευελπιστούσες ότι θα έχεις εκπληρώσει όλους σου τους στόχους, ακόμα κι αν το έχεις πετύχει, και τότε κάτι θα λείπει.. Θα θέλεις κι άλλα. Τελικά, τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτό το κενό; Και ας αφήσουμε τις διαχρονικές μαλακίες ότι νομίζεις ότι τα έχεις όλα αλλά δεν έχεις τα βασικά, νομίζεις ότι θες αυτό αλλά στη πραγματικότητα θες κάτι άλλο και γι' αυτό νιώθεις κενός... Όλοι, όλοι μα όλοι, όποιο δρόμο κι αν έχουν ακολουθήσει στη ζωή τους, είτε ήταν ο κραυγαλέα λάθος, είτε ο πιθανότερο σωστός, θα έχουν σκεφτεί, άθελά τους καμιά φορά '..και αν δεν έπρεπε να το κάνω αυτό; αν εγώ τώρα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο;...' και στην ουσία αυτή η σκέψη που σε κάνει και αναρωτιέσαι σε κάνει να νιώθεις έτσι. Ότι ίσως, αν είχες κάνει κάτι άλλο τώρα να ήταν αλλιώς, να μην είχες τα προβλήματα και τις σκοτούρες που έχεις. Φυσικά, πάντα αγνοώντας ότι τότε θα είχες άλλα, που θα σου φαίνονταν εξίσου σοβαρά και δύσκολα. Μπορεί και τα ίδια!
Στη τελική, εγώ ξέρω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Θέλω να έχω τη δουλειά μου, τα δυο μου αυτοκίνητα, το γαμηστερό μου σπίτι, το άλλο μου μισό που βγάζει τρελά λεφτά, τον Μιλτιάδη και τη Θέτιδα- τα δυο υπέροχα παιδιά μου-, ταξίδια, ψώνια και δυο τρία εξοχικά. Το πιο κοινό δηλαδή. Και ρηχό θα μπορούσες να το πεις, δε με νοιάζει. Όπως είπε και ο φίλος μου, αυτό που βλέπουμε στις διαφημίσεις και στις περισσότερες ταινίες. Το ιδανικό.. (και δεν είναι ιδανικό αν δεν έχεις μικροπροβλήματα, έτσι πιστεύω.)
Και τι θα τα κάνω όλα αυτά; Πέρα από την πιθανή ηθική ικανοποίηση που θα αντλήσω αν κάποια στιγμή κάνω μια επισκόπηση και πω 'α! πέτυχα όλα αυτά που ήθελα!' αφού από εκεί και μετά δε θα έχω κανένα στόχο; Αφού ό,τι κι αν πέτυχα, θα τελειώσει τόσο άδοξα όταν πεθάνω, που θα προκαλούσε σε κάποιον νευρικό γέλιο, όπως ένα κουφό ανέκδοτο.
Όχι ρε συ, αν μπορείς κάνε και αλλιώς! Δεν έχεις άλλη επιλογή. Κάτι πρέπει να κάνεις. Ακόμα και αν σπας το κεφάλι σου να καταλάβεις τι νόημα θα έχουν όλα αυτά αφού θα χαθούν τόσο απλά.. Είναι μονόδρομος, δεν έχεις επιλογές. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να θέτεις στόχους και να προσπαθείς να τους επιτύχεις, έτσι, για να ξεγελιέσε ότι έχεις τον έλεγχο της ζωής σου, είτε να μένεις άπραγος, χύμα στο κύμα.
Μπορεί αυτό να είναι το κενό! Η κρυμμένη γνώση, σε μια μικρή γωνιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου ότι τίποτα από αυτά που κάνεις δεν έχει νόημα.
Είτε γίνεις οικογενειάρχης, είτε ακτιβιστής, είτε ιεραπόστολος, είτε κοάλα, πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα νιώθεις κενός και ποτέ, με τίποτα δε θα είσαι πλήρως ευχαριστημένος. Δεν υπάρχει ευδαιμονία.

have mercy

Για κάθε ερώτηση που θα κάνω στον εαυτό μου, μαντεύω την απάντηση.....
'Μα γιατί, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν το "δελτίο ειδήσεων" του STAR??'
-'Γιατί είναι πιο "ευχάριστο" από τα υπόλοιπα. Τουλάχιστον, δεν έχει δύσκολες λέξεις και μπορούν να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάνε οι [omg] "δημοσιογράφοι".'
'Ναι, αλλά... εντάξει τα cartoon (Θέμο, θα έπρεπε να τους έχεις κάνει μήνυση, λαμβάνοντας υπ'όψην τα περι πνευματικών δικαιωμάτων) αλλά δεν ασχολούνται με κανέναν πέρα της Τζούλιας, του Ψηνάκη και 5-6 άλλων... δε τους απασχολεί τι γίνεται στη χώρα; αυτά που τους αφορούν άμεσα, στην ουσία!'
-'Και βέβαια όχι. Δεν είναι ούτε ευχάριστο, ούτε αστείο (την έννοια του αστείου θα την ορίσουμε άλλη φορά...) και είναι βαρετό'
Όποτε τυχαίνει να κάνω ζάπινγκ και πέφτω πάνω στο δελτίο ειδήσεων του συγκεκριμένου καναλιού (ALTER δε πιάνω :P) αλλάζω κανάλι μ'ένα αίσθημα ενόχλησης.. και φόβου, μη κάνουν το μυαλό μου (άλλο) ένα κομμάτι κιμά. Όπως όλων των ατόμων που γνωρίζω και το παρακολουθούν... (οι στατιστικές μιλάνε!) Θέλω να δείρω το διευθυντή του καναλιού, να τον μετατρέψω σε χαρακτήρα anime σε splatter σκηνή (εννοείται ότι αυτός ψοφάει με υπερκάφρικο τρόπο) που υποτιμά τόσο φανερά και ξεδιάντροπα τη νοημοσύνη μου.
Το πιο τρομακτικό απ'όλα όμως, είναι ότι... κανείς άλλος δε συμμερίζεται τα συναισθήματά μου. Για την ακρίβεια, θα έλεγαν το ακριβώς αντίθετο.
Μα δε σε τρομάζει η σκέψη ότι αυτά τα άτομα θα είναι μέλη της κοινωνίας αύριο? Άτομα χωρίς μυαλό, χωρίς κριτική ικανότητα. Άτομα ηλίθια... (οπότε, αν ξαναβάλει υποψηφιότητα η Σαρρή, έχει βγει πρωθυπουργός. Τι να λέμε....)

κοινοτυπίες #2 (εκπαιδευτικό σύστημα και τα συναφή)

Προχθές ο θείος απ'το Καναδά μας έβγαλε για φαγητό. Είχε χρόνια να μας δει, θα κάνει χρόνια να μας δει, ας το γιορτάσουμε...
Καθ'όλη τη διάρκεια της εξόδου είπε αρκετές ανοησίες, δεν έκανα το κόπο να προσποιηθώ ότι πρόσεχα- δεν έκανε το κόπο να προσποιηθεί ότι τον νοιάζει. Όταν όμως άρχισε να λέει για το πόσο απαυδισμένος ήταν με αυτό που παθιασμένα αποκαλούμε "εκπαιδευτικό σύστημα" στο Γκρις, σταμάτησα να παίζω με τα μαρούλια μου, και σοβάρεψα ξαφνικά.
Πουθενά στο κόσμο, λέει, δεν υπάρχουν... φροντιστήρια. Ό,τι μαθαίνεις, το μαθαίνεις στο σχολείο. Για να κάνεις μαθήματα εκτός σχολείου, πάει να πει ότι οι βαθμοί σου παραείναι σκατά, και ότι εσύ θες να πάψουν να είναι σκατά, και ο μόνος τρόπος είναι αυτός. Αλλιώς γιατί να μπαίνεις στο κόπο? (φυσικά, στις περισσότερες απ'αυτές τις χώρες είναι επικρατέστερος ο θεσμός του κολλεγίου, που είναι άλλο αγγούρι, αλλά τελοσπάντων...) Και για να το λέει ο Κρις, που ακόμα και αν είναι Κρις, είναι γενικός διευθυντής της εθνικής τράπεζας του Καναδά και έχει γυρίσει και γυρίζει τον κόσμο. Κάτι θα ξέρει.
Όχι ότι δεν ήξερα ότι το εκπαιδευτικό μας είναι για το φούτσο. Όχι ότι δεν ήξερα ότι σε άλλες χώρες δεν ήταν καλύτερα (ας μην εξιδανικεύουμε τα πράγματα) αλλά τουλάχιστον, ήταν λίγο καλύτερα.. Απλά, σκέψου ότι είναι σκατά για μας, για τα δικά μας κριτήρια, που έχουμε να δούμε καλό από την εποχή του Πλάτωνα, χωρίς καν να λάβουμε υπ'όψην τι γίνεται παραέξω! Αυτό ήταν που με προβλημάτισε και με ενόχλησε.
Όπως επίσης... Εσύ που δεν έκανες το κόπο ν'ανοίξεις τα βιβλία όταν έπρεπε.. ή τα άνοιξες αλλά δεν έκανες το κόπο να δεις τι γράφουν εκεί μέσα.. με αποτέλεσμα, μετά το μαρτύριο των πανελληνίων η μόνη σχολή που έπιασες ήταν αισίως η Λεμονοκοπτική Κωλοπετινίτσας, δε νομίζω ότι θα'πρεπε να επιμένεις ότι σου φταίει το σύστημα.. Κατ'αρχάς, είναι γελοίο. Δε λέω, καλή η καραμέλα, ωραίο συναίσθημα το να ξεγλιστράς μια ζωή σαν ένας άλλος Μαγκάιβερ και να μην αντιμετωπίζεις τα λάθη σου, αλλά μέχρι πότενες?
Όπως επίσης... Κι εσύ που αφού μεν έκανες ό,τι έκανες, κάνεις ολόκληρη διάλεξη όταν πάει εκεί η συζήτηση (με απίστευτη ευχέρεια λόγου, εκθέτοντας ένα σωρό επιχειρήματα και αφήνοντάς τους όλους άφωνους με τους απίστευτους ορίζοντες του μυαλού σου και την εκθαμβωτική ομορφιά του λόγου σου) καλύτερα να σκάσεις.. Μη ξοδεύεις τζάμπα φαιά ουσία, αν δε σκοπεύεις να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις. Νομίζω ότι όλοι έχουμε κουραστεί να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, να λέμε τα ίδια και τα ίδια, και το μόνο που κάνουμε συνοψίζοντας είναι να ρίχνουμε κατάρες. Η τύχη μας θα συνεχίζει να είναι στα χέρια του τρελιάρη που του καύλωσε να γίνει Υπουργός Παιδείας -καλά κάνει και τρέμει το φυλλοκάρδι σου- εκτός κι αν αναλάβει κανένας σωστός άνθρωπος..
.
.
.


ΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑ! μόνο μια φορά κάθε δυο χρόνια μου έρχονται κάτι τέτοια ωραία! καταγράφτηκε αυτό... ροφλ...

-συνεχίζω- ναι, καλώς ή κακώς, ή λαμβάνουμε δραστικά μέτρα και παίρνουμε τη δύναμη που έχουμε σαν λαός στα χέρια μας, ως χώρα με μια φρικιαστική καρικατούρα δημοκρατίας, για ν'αλλάξουμε τα πράγματα, ή περιμένουμε αυτόν τον σωστό, τον καλό άνθρωπο... που ακόμα και ο Βέγγος ομολόγησε ότι τελικά δεν υπάρχει